Κρεοπωδείο

2011-12-13T02:42:00.002+02:00

I CAN’T EXPLAIN – AND I WON’T EVENTRY

Γιατί εξάλλου καμιά ελπίδα δεν υπάρχει μεταξύ μας. Εγώ κι εσύ δεν έχουμε πια τίποτα κοινό. Και τότε που σε πρωτογνώρισα, τότε που με είδες να κλαίω γοερά, τότε νόμιζα ότι έσκυψες μπροστά μου, σα να με προσκυνούσες. Δεν ήθελα καν αυτό. Αν και θέλησες αυτήν την εντύπωση να μου δώσεις. Δε σου’ πα ποτέ τίποτα. Απλά σε άφησα να καταλάβεις ότι δεν ήταν απαραίτητο – εξάλλου, ούτε θεμιτό. Και μετά, μου έδωσες όλα όσα νόμιζα ότι ήταν αρκετά για να σε απολαύσω. Και μέσα από σένα, να απολαύσω και μένα. Τότε όμως, σε προσκύνησα εγώ. Και τότε είδα ότι σου άρεσε. Και με πάτησες στον ώμο. Σήκωσες το πόδι σου και με πάταγες στον ώμο, για να μείνω εκεί. Και έτσι ήταν λοιπόν. Ήθελες να σε προσκυνήσω τελικά. Αλλά εγώ σε είχα ερωτευτεί. Κόσμε! Σε είχα ερωτευτεί.

Γδύσου λοιπόν!

2011-10-09T14:18:00.001+03:00

Μεγαλειωδώς ηλίθιοι

2011-06-20T11:01:00.000+03:00

Κάτω από τη σκηνή υπάρχει πλήθος κόσμου που φωνάζει.Είναι σκοτεινά,έχει πέσει ο ήλιος τέτοια ώρα.Και η σκηνή είναι πολύ ψηλά,για να βλέπουν όλοι.Στο μικρόφωνο που είναι στημένο αριστερά στέκεται κοστουμάτος και ευθυτενής ένας μεσήλικας,που απαγγέλλει.Δεν έχει ιδιαίτερο ταλέντο στην άρθρωση-θα μπορούσε κανείς να διερωτηθεί γιατί του δώσανε αυτή τη θέση.Όμως τα λέει απλά,άρα ακούγονται και κατανοητά.Στο μικρόφωνο που είναι στημένο δεξιά βρίσκεται μια ομάδα,που δραματοποιεί την απαγγελία.Για να γίνεται πιο κατανοητό το περιεχόμενο στο κοινό.Και η δραματοποίηση απλή είναι πάντως.

Ένας άνθρωπος,δίπλα σε έναν ακόμη άνθρωπο,ισούται με δύο ανθρώπους."Ένας κι ένας ίσον δύο",απαγγέλει ο μεσήλικας.Όμως,συνολικά για τη δραματοποίηση αυτής της εξίσωσης χρειάζονταν τέσσερα άτομα και κάποιοι είχαν ένσταση.Ξεκίνησε σούσουρο στο κοινό.

"Ένας κι ένας ίσον δύο,βεβαίως.Πώς προσδιορίζουμε όμως,το λάθος της παρουσίας τεσσάρων συνολικά ανθρώπων για τη δραματοποίηση;",διερωτήθηκε ο ασπρομάλλης με την πίπα που στεκόταν στη μπροστινή γωνία της σκηνής.Στράφηκε προς τους υπόλοιπους θεατές που βρίσκονταν δίπλα του.
"Τίθεται το πρακτικό ζήτημα της δραματικής μεταφοράς.Ένας κι ένας ίσον δύο,αλλά εν τέλει χρειάζονταν τέσσερις",πέταξε λίγο απαξιωτικά ο νεαρός μακρυμάλλης που στεκόταν παρακεί.
"Υπερθεωρητικοποιείτε το ζήτημα,αγαπητέ.Δε θα έπρεπε να αναχθεί σε φιλοσοφικό ζητούμενο κιόλας!Αλλού είναι η ουσία...",παρενέβη γνωστή συγγραφέας σύγχρονης γυναικείας λογοτεχνίας,πλην όμως αριστερίστικων απόψεων.
"Εμ,βέβαια,η ουσία είναι στην επιλογή τριών αντρών και μίας γυναίκας για το σύνολο το τεσσάρων.Και ο σαφής υπαινιγμός ότι από το θήλυ προκύπτει άρρεν ή,αλλιώς,ότι το ασθενές υπόκειται τελικά στο ισχυρό,κατά τους κραταιούς χαρακτηρισμούς",παρενέβη έξαλλη εικοσιπεντάχρονη με μακριά μαλλιά και μακριά φούστα.
"Ζητούμενο είναι η επιλογή θεματικής και η απόδοσή της,εξαιρετικά απλοϊκά και τα δύο.Επιτέλους,σε τι κοινό απευθύνεται η παράσταση;",παρενέβη με σαφή διάθεση ένστασης γνωστή ραδιοφωνική παραγωγός,για να τη διακόψει απότομα εναλλακτικού lifestyle νεαρός,
"Σε κοινό που του αξίζει μια τέτοια απεύθυνση!".
Κάποιοι φοιτητές του Εθνικού πάντως,θεώρησαν εξαιρετική ευκαιρία να συγκρίνουν τις δραματικές τους ικανότητες με αυτές των τεσσάρων,οι οποίοι αποτέλεσαν την πέτρα του σκανδάλου,προκαλώντας το σούσουρο που σηκώθηκε στο χώρο και κάλυψε την απαγγελία του μεσήλικα.Κάποιοι αμίλητοι σήκωσαν τα μάτια αναζητώντας το σκηνοθέτη της παράστασης,άλλοι ανέμιζαν τα σημαιάκια των χορηγών για να κερδίσουν επιπλέον bonus που θα τους έβαζαν στην κλήρωση για ένα foot spa,τρεις νταβραντισμένοι νεαροί λοξοκοίταζαν έναν μαυριδερό και απροσδιορίστου ηλικίας τύπο,που στεκόταν κοντά στην είσοδο,δίπλα στο ταμπελάκι που έγραφε "Δωρεάν",ενώ αργά το βράδυ η αστυνομία ανακάλυψε ότι κυκλοφορούσαν στο χώρο και δύο στοιχειωμένες φιγούρες,που σούφρωσαν ανενόχλητοι μερικά πορτοφόλια πριν γίνουν αντιληπτοί.

Η παράσταση δε γνωρίζουμε καν αν ολοκληρώθηκε ποτέ.Δεν έδωσε κανείς σημασία στη συνέχεια επί σκηνής,εφόσον δε λύθηκε το ζήτημα των τεσσάρων.Το σούσουρο προκάλεσε εξάλλου την αγανάκτιση πολλών,που έφυγαν απογοητευμένοι από την ανωριμότητα του κοινού,ενώ οι αποκλίσεις στις προσεγγίσεις όσων αναμίχθηκαν στη συζήτηση δεν επέφερε κανένα αποτέλεσμα.Καθένας γύρισε σπίτι του σκεφτόμενος ότι καλά έκανε,εφόσον δε μπόρεσε να περάσει την αποδοχή της οπτικής του.Εξάλλου,σ'αυτήν την πολυπολιτισμική πόλη,πάντα υπάρχει το περιθώριο να παρακολουθήσει ο καθένας,χωρίς ρίσκο,αποκλειστικά παραστάσεις που τον εκφράζουν,για να αποφεύγονται οι άνευ ουσίας αντιπαραθέσεις.
Είναι σαφές:κανείς δεν είναι έτοιμος γι'αυτές.

Το μόνο που παρέμεινε απροδιόριστο χρόνια μετά,όταν πολλοί έφερναν στη μνήμη τους εκείνο το πολιτιστικό γεγονός,ήταν τι ήθελε,τελικά, να πει ο ποιητής.

(Ευχαριστώ τον ΚΒ και τον ΓΑΠ.Αποτέλεσαν και οι δύο αφορμή)

Αυτοβιογραφικά (२)

2011-03-27T19:38:00.000+03:00

Θα σας πω για το όνειρο που βλέπω τα βράδια και τις μέρες των τελευταίων χρόνων, της χτεσινής ζωής μου, της τωρινής και της μέλλουσας φοβάμαι. Προσπαθώντας να μετριάσω την αίσθηση της απουσίας μου από όσα μοιράζεστε τον τελευταίο καιρό και την αίσθηση της απουσίας όλων μας από όσα δε μοιράζεται ο καθένας παρά μόνο με τον εαυτό του. Είδα λοιπόν πως ήμασταν επιτέλους όλοι μαζί σε κάποιο μέρος όπου είχαμε έρθει μ’ αυτόν το σκοπό, σίγουρα να μείνουμε, χωρίς άλλες σκέψεις πέρα από την ευτυχία της έλλειψης αναμονής συναντήσεων. Και βρεθήκαμε γεμάτοι διάθεση, περιτριγυρισμένοι και περιτριγυρίζοντας κόσμο και ακολουθούσαμε με ενθουσιασμό διαδρομές σε μπαρ, ψαροταβέρνες και πλατείες. Το βράδυ γυρνούσαμε στην ψηλοτάβανη γειτονιά και σύντομα ήμασταν επιτέλους έτοιμοι να πούμε: εδώ θα μένουμε από δω κι ύστερα. Και στο εξής, όποτε εμφανίζονταν γνωστοί γοητευτικοί που έμοιαζαν με αυτούς στα γουέστερν, μαζεύαμε τα πράγματά μας για να φύγουμε με κάποιο λεωφορείο που φεύγει κάθε πρωί και τρέχαμε όλοι μαζί να προλάβουμε. Και η ζωή περνούσε γρήγορα για τέτοια δουλειά που κάναμε, αλλά δε μας έπιανε καμία ανυπομονησία να φύγουμε. Όταν το αποφασίσαμε, δεν υπήρχε κανείς για να κοιτάξουμε και να καθησυχάσουμε έξω από το τζάμι. Έκανα μια γύρα το κεφάλι μου πίσω από το κάθισμά μου και σας είδα όλους μέσα στο λεωφορείο, αποκοιμισμένους τον ένα πάνω στον ώμο του άλλου.

Αυτοβιογραφικά (1)

2011-03-27T11:24:00.000+03:00

Θα σας πω για το όνειρο που είδα χτες βράδυ προσπαθώντας να μετριάσω την αίσθηση της απουσίας μου από όλα αυτά που μοιράζεστε τον τελευταίο καιρό. Είδα λοιπόν πως ήμουν - επιτέλους - και γώ μαζί σας σε κάποιο μέρος όπου είχα έρθει με αυτόν τον σκοπό, να σας δω και ίσως να μείνω, περισσότερο απ' ότι συνήθως και ας πούμε χωρίς άλλες σκέψεις, μονάχα την ευτυχία της συνάντησης. Σας βρήκα και τις δυο γεμάτες διάθεση και περιτριγυρισμένες από κόσμο, και σας ακολουθούσα με ενθουσιασμό σε μπάρ, ψαροταβέρνες και πλατείες. Το βράδυ γυρίσαμε σε κείνο το σπίτι που μένατε και ήμουν έτοιμη να πω: να που θα μένω από δω και ύστερα, μα δεν πρόλαβα να περάσω από ένα δωμάτιο σε άλλο και σας είδα να μαζεύετε τα πράγματα και να εξαφανίζονται τα έπιπλα και λέγατε για το λεωφορείο που φεύγει το πρωί και να βοηθήσουμε όλοι να προλάβετε. Ήρθε κόσμος και βοήθησε, άγνωστοι σε μένα, γνωστοί σε σας και σκεφτόμουν πως εγώ φταίω που ήρθα αργά και δεν πρόλαβα να τους γνωρίσω καθώς ήταν όλοι πολύ γοητευτικοί και έμοιαζαν με αυτούς από τα γουέστερν. Η ώρα περνούσε γρήγορα για τέτοια δουλειά που κάναμε και με έπιασε και μένα η ανυπομονησία να φύγουμε αφού δεν ήταν τυχερό να μείνουμε και όταν ξημέρωνε και είχαν αδειάσει όλα, κάτι δεν πήγε καλά στην συνεννόηση μαζί σας ή με τους άλλους, που και κείνοι έφευγαν ένας ένας και βρέθηκα να κυνηγώ ένα λεωφορείο, υποθέτοντας ότι είστε μέσα. Σας είδα -μάλλον- να με καθησυχάζεται πανευτυχείς από το τζάμι αλλά σίγουρα δεν κατάφερα να το φτάσω.
Φοβάμαι ότι και τα όνειρα με εγκαταλείπουν σιγά-σιγά.

Καιρός για κρύο

2011-02-11T20:31:00.000+02:00

Όταν θα τελειώσει το μεταπτυχιακό
και θα γυρίζεις σπίτι τα μεσημέρια
θα ξαναβρείς το χρόνο που χάθηκε
σε εφαρμογές επαυξημένης πραγματικότητας

"Από την ποιητική συλλογή: πάλι επανάσταση?"

The Invisibles

2010-11-20T12:25:00.000+02:00

Jesus Christ Boogie Man
-even though you wouldn't mention it-
above all lust,need,breed,
and breasts.
Indeed.
Who saw him crossed anyway?

Βούτυρο

2010-10-14T12:50:00.000+03:00

«Τριάντα σχεδόν σκοτεινά χρόνια. Ασφάλεια, όχι έκθεση. Ασφάλεια, όχι έκθεση. Ζωή προσαρμοσμένη μέσα στο σκοτάδι. Στο ασφαλές πέπλο της νύχτας, κάθε νύχτα. Εκεί βγαίνω, μαζί με τους Μοιραίους της εκάστοτε αμαρτωλής πόλης. Βάφομαι τα μαύρα χρώματα του πολέμου στα μάτια, κλείνω τα φώτα πίσω μου, τραβάω την πόρτα και περπατάω στον άδειο δρόμο των παναθηναίων, αυτόν που οδηγεί από τη μοναξιά τού ενός, στη γιορτή τού μαζί.
Όμως κάθε μεγάλη ώρα που ξαναγυρίζω στο περιποιημένο κλουβί μου, ξανά μόνη, νιώθω αυτό το μαζί να θρέφει ξανά το μόνη. Αέναα οι Μοιραίοι θρέφουν τη μοναξιά μου. Μόλις φτάσει εκείνη η μέρα, που σπάνε το δίχτυ ασφαλείας γύρω μου και φτάνουν κοντά στον πυρήνα του εγώ μου, μαζεύω τα πράγματά μου και ψάχνω την επόμενη πόλη.»
--------------------------
Κατεβάζω τα δάχτυλα από τα πλήκτρα του υπολογιστή. Το μυαλό φαίνεται φθαρμένο, δεν έχει να πει πολλά. Όλο το δωμάτιο φωτίζεται από ένα ξερό άσπρο φως. Κοιτάζω προς τον τοίχο. Βλέπω το σκιερό περίγραμμά μου να γυρνάει προς το μέρος μου. Μόλις ξαναβάζω τα χέρια πάνω στα πλήκτρα, άλλη μια σκιά συνοδεύει κάθε μου χέρι σε κάθε χαρακτήρα που χτυπάω στη μεγάλη αλφαβητένια επιφάνεια μπροστά μου. Σταματάω. Σηκώνομαι και κάνω μία βιαστική βόλτα στο δωμάτιο. Το μαύρο μου περίγραμμα με ακολουθεί. Ενώνεται μαζί μου από τα πόδια μου και εκτείνεται μπροστά μου ή στο πλάι μου, ολόκληρο ή λειψό, ανάλογα με τη στάση μου και με το σημείο απ’ όπου καραδοκεί το φως. Τότε τρόμαξα.
Άνοιξα γρήγορα τη ντουλάπα μου. Έβγαλα έξω τα μαύρα μου ρούχα και τα ντύθηκα. Κοίταξα στον καθρέφτη και είδα το σκιερό μου περίγραμμα πίσω μου ντυμένο. Το αίμα μου πάγωσε. Πλησίασα κοντά στο πραγματικό μου είδωλο και ζωγράφισα μαύρα τα μάτια μου. Μπροστά στα πόδια μου, χαμηλώνοντας το βλέμμα, το χέρι του κρατούσε το μολύβι στην ευθεία των ματιών του και περίμενε να συνεχίσουμε το βάψιμο.
Έτρεξα γρήγορα έξω. Στο σκοτάδι του κεφαλόσκαλου στάθηκα να πάρω μια ανάσα. Το φεγγάρι λειψό μακριά μου, γύρω ψυχή. Κι εγώ ξανά μόνη. Βαθιά εκπνοή και ξεκίνησα να περπατάω βιαστικά προς τον κοντινότερο αλκοολούχο προορισμό.
Μπροστά από τη μπάρα, μέσα στον καπνό, ξανά ασφαλής ανάμεσα στους Μοιραίους. Σήκωσα το ποτήρι μου να πιω και είδα την κίνησή μου να διαγράφεται στον τοίχο δίπλα μου. Στην υγειά του σκιερού μου περιγράμματος. Ένα σπασμωδικό κλάμα ανέβλυσε στα μάτια και στο φάρυγγα. Πλήρωσα και φύγαμε. Περπατήσαμε μαζί όλο το βράδυ. Κάτω από τις κολώνες που φωτίζουν την πορεία των νυχτερινών διαβατών το σκιερό μου περίγραμμα γινόταν τεράστιο. Στεκόμουν εκεί και το κοίταζα, μεγαλύτερο από μένα να με χαζεύει σιωπηλό. Κοντά στο ξημέρωμα γυρίσαμε σπίτι. Μαζέψαμε τα πράγματα και αναχωρήσαμε για αλλού.
Λίγο καιρό αργότερα, σε μια καινούργια αμαρτωλή πόλη, συνεχίσαμε να περνάμε μαζί τα βράδια μας. Και να αρνούμαστε εξίσου τη μέρα. Μέχρι εκείνη τη μέρα.
Μία μεγάλη πορεία. Με πολύ κόσμο. Μακριά από το μαύρο. Μακριά από τη νύχτα. Μακριά από τη σιωπή. Μακριά από μένα. Με παρέσυρε ο κόσμος. Το χρώμα, η μέρα, ο θόρυβος κι εσύ. Όσο περνούσε η μέρα μεγάλωνες δίπλα μου. Όσο ο ήλιος έκανε τον κύκλο του μεγάλωνες δίπλα μου. Στο φως. Το σκιερό μου περίγραμμα γινόσουν εσύ, προοδευτικά όλο και περισσότερο.

Δεν υπήρχε λόγος πια.

Μπήκα μέσα στο πλήθος. Κοίταξα γύρω μου, σε είχα χάσει. Για πρώτη φορά μετά από τόσους μήνες, δε σε έβρισκα δίπλα μου. Φοβήθηκα μήπως έγινες ένα με μένα. Σ’ αυτή τη σκέψη άρπαξα αστραπιαία το κοντάρι με το κόκκινο πανί που ανέμιζε στα χέρια κάποιου δίπλα μου. Τα μάτια μου αστράψανε. Πρόλαβα να σε δω με το γνωστό πια μαύρο περίγραμμά σου να διαγράφεται πάνω στο πράσινο παλτό μιας κοπέλας πιο κει. Έβαλα τη μυτερή άκρη του κονταριού στο στόμα μου. Απελευθερωμένη, το έμπηξα με όλη μου τη δύναμη στα σωθικά μου.
Φαντάζομαι και ελπίζω – σκεφτόμουν εκείνη τη στιγμή – το αίμα που θα απλωθεί γύρω μου να είναι κόκκινο. Το μαύρο να μην είχε φάει και τα μέσα μου.

Για σένα Αγάπη
(Ρέθυμνο - Οκτώβριος 2010)

Διατάραξη κοινής δυστυχίας

2010-10-11T17:30:00.000+03:00

Αυτό το ποίημα είναι συνέχεια ενός άλλου
που έγραψα όσο έμενα (κοντά) στη(ν)όαση
σ' ένα διαμέρισμα στον δεύτερο
ευάερο, ευήλιο και ευρύχωρο, με χίλιες δύο ανέσεις γύρω γύρω

Το τρένο έκανε στάση έξω από το σπίτι μας
κι είχαμε ένα ελικοδρόμιο στην ταράτσα
μπορούσες όμως αν δεν ήθελες να βγεις
ν' αράξεις και στο μπαρ του ισογείου

Ήμασταν μες το σπίτι έξι άτομα
χώρια ο σκύλος και δύο κότες που μας δώσαν
βάζαμε δυνατά την μουσική τα απογεύματα
κόντρα στο γείτονα που άκουγε hip hop

Είχα μεγάλη έμπνευση σ' αυτό το σπίτι
πρωί και βράδυ έφτιαχνα γλυκά στο μίξερ
ο Τάκης φώναζε πως δεν του δίνω σημασία
και κοβε βόλτες από κάτω με την μηχανή

Η τηλεόραση έκλεινε μόνο όταν χάλαγε
καθένας άκουγε πάντα και κάτι άλλο
κι αν οι αποκάτω δεν τσακώνονταν συνέχεια
θ' ακούγαμε και την σοπράνο από δίπλα

Ένα φεγγάρι μένανε οι Jethro Tall στον τέταρτο
μα φύγαν γρήγορα καθώς το διπλανό χτιζόταν,
ύστερα ήρθε ένας χασάπης, και όταν έφυγε,
κατέληξε το σπίτι στους Metallica

Δεν το μετάνιωσα που φύγαμε από κεί,
αν και μας βόλευε, γιατί μόλις ερχόταν καλοκαίρι
χαλούσε ο κόσμος από τζιτζίκους που τραγούδαγαν
όταν ξαπλώναμε για ύπνο μεσημέρι

(Απρίλιος 2010 - HAF)

Απόσπασμα από την ποιητική συλλογή «Στην Κόλαση Με Δυο Κατσίκες»

2010-09-02T16:06:00.000+03:00

Χειρόγραφα που ανακάλυψαν οι πρώτοι άποικοι της Ανταρκτικής τη δεκαετία του 1560 ενώ πλησίαζαν την άκρη του κόσμου.
Cod. 1568, Ant.12 1 (έχουν αλλοιωθεί εξαιτίας των υψηλών θερμοκρασιών)

Οι αναμνήσεις συνωστίζονται αδιάκριτα
Κι ο χρόνος ίσως να’ χει σταματήσει
Η μοναξιά που επιλέγεις ασυναίσθητα
Καθώς νιώθεις παντού την ιστορία

Δε σε ξεχνώ, μα δεν αντέχω να σε σκέφτομαι
Εδώ που είμαι ούτε εσύ θα με γνωρίσεις
Κάθε προσπάθεια που σε διώχνει απ’ τη μνήμη μου
Χτυπάει σ’ ένα παρελθόν που έχει πεθάνει

Απέραντος Γαλάζιος

2010-08-27T02:44:00.000+03:00

Κάθεται στη γωνιά μιας πέτρινης καντίνας. Από πάνω ένα ψάθινο σκέπαστρο και στην άκρη του περισσεύουν τα φοινικόφυλλα που καλύπτουν την καλαμωτή, κίτρινα και ξεραμένα από τον ήλιο που τα χτυπάει ώρες και ώρες, μέχρι να φτάσει στο μεδούλι τους τη θερμοκρασία των 40 βαθμών. Τα κρεμαστά ασημένια ζευγάρια σκουλαρίκια του ξανθού μικροπωλητή σε κοντινή απόσταση ταλαντεύονται από το μελτέμι και χτυπούν μεταξύ τους, αναγκάζοντας τον χειροποίητο ήχο να παρεμβαίνει στο σχεδόν τιθασευμένο τοπίο. Το ελαφρό αεράκι φτάνει στο πρόσωπό του και μετακινεί ανεπαίσθητα τις τούφες γύρω από το μέτωπο, που έχουν βαρύνει από το αλάτι. Γύρω του απλώνεται ο ορεινός όγκος που ξέμεινε στη μέση του γαλάζιου. Στον πάτο, μπροστά στα πόδια του, απλώνεται ένα ανήσυχο χαλί, θαλασσί. Κινείται διακριτικά, προς τη φορά του αέρα, με κατεύθυνση τον ατέρμονο ορίζοντα. Τεράστιοι όγκοι νερού, προς ανατολάς. Τι κρύβει η άκρη του ορίζοντα; Και προς το βορρά; Και προς το νότο; Προς τη δύση; Τι κρύβουν τα όρια του νησιού;
Σήμερα είναι η μέρα που φτάνουν. Τα τέσσερα σημεία του ορίζοντα κατακλύζονται από κόσμο. Χιλιάδες, κυκλώνουν τα άκρα του, σε χρωματική παράταξη. Με βερμούδες, σορτσάκια, τιράντες και αμάνικα, άστοχα logo στο στέρνο, γυαλιά ηλίου, μια καταιγιστική μυρωδιά αντηλιακού και πλαστικές κάρτες με ανάγλυφα επίχρυσα ονοματεπώνυμα. Από την σφηκοφωλιά σηκώνεται ένα μακρινό βουητό και κινείται αποφασιστικά προς το νησί, στενεύοντας ασφυκτικά τον κλοιό. Η βουή μεγαλώνει και ιδρωμένα κορμιά ξεχύνονται πάνω στα γαλάζια κουφώματα και τους ασβεστωμένους τοίχους με φωνές. «Ξύπνα, Χώρα. Μην κοιμάστε….»

Αυτό, αυτός το λέει θράσος.

Μωσαϊκό. Κάθε καλοθρεμμένος τουρίστας απλώνει την ψάθα του σε μισό μέτρο γης και νομιμοποιεί το γυμνό κορμί του μέσα απ’ το επίδομα αδείας. Χιλιάδες ψάθες και χιλιάδες κορμιά μισοκαλυμμένα κάτω από εμπριμέ μαγιό. Τεράστιο μωσαϊκό. Φωτογραφικές μηχανές, αξεσουάρ διακοπών και φουσκωτά πλαστικά που επιπλέουν δημιουργούν μια τρισδιάστατη – από ψηλά – κατασκευή, όπως αυτές που έφτιαχνε με τουβλάκια που σφήνωναν μεταξύ τους, όταν ήταν μικρός. Και όλο το νησί μπουκώνει, από την έντονη μυρωδιά αντηλιακού. Όποτε το μελτέμι δυναμώνει, αυτός είναι σίγουρος, η αντηλιακή γλίτσα μεταφέρεται στο επόμενο νησί και κατακάθεται πάνω στο δέρμα των κατοίκων του, σαν ελαφρά αρωματισμένη υγρασία.
Έτσι κυλάνε οι καλοκαιρινοί μήνες. Μέσα από μία ευρεία γκάμα θράσους. Κι αυτός δεν εγκαταλείπει ποτέ το νησί. Δε θέλει να τους δει να παίζουν και εντός έδρας.
Η τελετουργία έρχεται εκεί, κάπου μετά τα μέσα του Σεπτέμβρη. Όταν η πρώτη βροχή έρχεται να καθαρίσει τα απομεινάρια τους. Τότε οι κάτοικοι του νησιού ανοίγουν διακριτικά τα πατζούρια τους και παγώνουν για μια στιγμή, για να σιγουρευτούν για την απουσία, την ησυχία. Μετά βγαίνουν από τις πόρτες των σπιτιών τους και στέκονται, αγκαλιάζοντας τη μέση τους με τα δυο τους χέρια. Κοιτάζονται μεταξύ τους κι ακούγεται μόνο ο ελαφρύς άνεμος να φιδοσέρνεται στα στενά. Γύρω στο σούρουπο ξεκινάει η σιωπηλή πομπή για τις ακτές του νησιού. Μόλις περνάνε από την καλαμωτή καντίνα ενώνεται κι αυτός μαζί τους. Φτάνοντας στα όρια της γης του νησιού, χαμηλά, εκεί που αρχίζουν τα κοχύλια, ξεδιπλώνουν όλοι μαζί ένα σκούρο μπλε χαλί. Με συντονισμένες κινήσεις, ο ένας δίπλα στον άλλο, κρατούν τη μία άκρη του και πετάνε το υπόλοιπο προς τον ορίζοντα.

(Αμοργός – Αύγουστος 2010)

Μια τυχαία ιστορία

2010-07-14T13:39:00.000+03:00

Μελαχρινός, μετρίου ύψους. Τεράστιο χαμόγελο, ολοφώτιστο. Μπήκε στο μαγαζί διστακτικά και για αρκετή ώρα δε ζήτησε τη βοήθειά του. Ο μαγαζάτορας τον άφησε να χαζέψει χωρίς να τον ενοχλήσει. Ο νεαρός κοιτούσε σιωπηρός για ώρα γύρω – γύρω. Στο τέλος πλησίασε κοντά και περιεργάστηκε επίμονα τον πάγκο του πωλητή. Άγγιξε αργά με τα χέρια του το κορμί που βρισκόταν πάνω σ’ αυτόν. Το χάιδεψε τρυφερά παντού, έσκυψε και ρούφηξε τη μυρωδιά του και χαμογέλασε κοιτώντας το σχεδόν ευλαβικά. Θα νόμιζε κανείς ότι το χρειαζόταν ολόκληρο. Το σώμα έκανε ξαφνικά έναν σπασμό και ο νεαρός έκανε δυο βήματα πίσω.
- Βάλτε μου τα δυο χέρια. Κόψτε τα από ψηλά, από τους ώμους.
- Όπως θέλετε.
- Όχι από τους καρπούς και κάτω. Πετάξτε τα αυτά.
Ο κρεοπώλης άρπαξε το μπαλτά, ευθυγράμμισε το σώμα στο πεδίο του ματιού του και τον κατέβασε με δύναμη πάνω στο ωμό κρέας. Τα δυο χέρια έφυγαν από τον κορμό και έπεσαν στα πλάγια. Με μία τομή σε κάθε καρπό τα καθάρισε, τα τύλιξε σε χοντρό χαρτί και τα έβαλε σε μία σακούλα.
- Αν τα βάλετε στον καταψύκτη θα κρατήσουν για πολύ. Μπορείτε να τα χρησιμοποιήσετε σε διάφορες μίξεις. Δίνουν νοστιμιά ακόμη και ένα κομματάκι να βάλετε κάθε φορά.
Τη στιγμή που ο νεαρός γυρνούσε την πλάτη του για να βγει έξω έπεσε πάνω σε μια αδύνατη φιγούρα που είχε μόλις ανέβει το σκαλί της εισόδου. Ο καινούργιος πελάτης του άνοιξε δρόμο για να περάσει και ο νεαρός ενοχλημένος από την – τυχαία κατά τ’ άλλα – σύγκρουση βγήκε από το μαγαζί.
Η αδύνατη φιγούρα πλησίασε αμέσως στον πάγκο. Ήταν ένας σχεδόν καχεκτικός τύπος με βαθιά γκριζογάλανα μάτια και μια αύρα θλίψης. Κοίταξε επίμονα το κορμί, γύρισε στον πωλητή και του ζήτησε να κόψει τα πόδια, από το μπούτι και κάτω.
Ο μαγαζάτορας σήκωσε τα φρύδια του εντυπωσιασμένος και έκανε ένα νεύμα κατάφασης. Στάθηκε κάθετα μπροστά στο κορμί και άρχισε να χτυπάει βίαια τη ρίζα των ποδιών του. Η αποκόλληση ήταν δύσκολη. Το κορμί παρέμεινε ακίνητο. Στις άκρες των ματιών του, αν το πρόσεχε κανείς, εμφανίστηκε ένα διαφανές υγρό. Αργά – αργά και για όσο ο κρεοπώλης προσπαθούσε να ξεχωρίσει τα πόδια από το υπόλοιπο κορμί, το διάφανο υγρό σχημάτισε σταγόνα και κύλησε στην ευθεία της άκρης του ματιού, αφήνοντας ένα αλμυρό υπόλειμμα. Κανείς δεν επρόκειτο να το προσέξει ποτέ και να το καθαρίσει. Όταν τα πόδια ξεκόλλησαν ο μπαλτάς έκανε τρεις τομές στο καθένα και ο κρεοπώλης τα πέταξε σε μια σακούλα. Την έδωσε στον πελάτη. Αυτός κοντοστάθηκε, ξανακοίταξε το κορμί κι έπειτα έφυγε σχεδόν τρέχοντας.
Πέρασαν κάμποσες μέρες. Κανείς δεν ερχόταν στο μαγαζί. Πέρασαν κι άλλες. Ο κρεοπώλης κουράστηκε μόνος του. Ένα βράδυ ξενύχτησε εκεί, δίπλα στο κορμί, με κλειστά τα φώτα. Τον πήρε ο ύπνος κοντά στα ξημερώματα. Η πόρτα ήταν κλειστή. Αυτός καθιστός και το κεφάλι του είχε γύρει στο στέρνο του. Μια λεπτή κλωστή σάλιου έτρεχε από την άκρη των χειλιών του.
Ένα διακριτικό χτύπημα στο τζάμι τον ξύπνησε. Ανασήκωσε το κεφάλι και κοίταξε έξω. Ένας πιτσιρικάς με μακρύ μαλλί στεκόταν στην πόρτα και του χαμογέλασε. Ο μαγαζάτορας δάγκωσε τα χείλη του ντροπιασμένος για την εικόνα που έδωσε και σηκώθηκε σβέλτα να ανοίξει την πόρτα. Ο ήλιος είχε ανεβεί.
Ο νέος – όχι και τόσο πιτσιρικάς πια από κοντά, αλλά με αφοπλιστικά φρέσκα χαρακτηριστικά στο πρόσωπο (αποπροσανατολιστικό αλήθεια!) – μπήκε στο μαγαζί με πολύ όρεξη. Άρχισε να μιλάει ακατάπαυστα για διάφορα θέματα, που λίγο αφορούσαν τον κρεοπώλη, του απαντούσε όμως συγκαταβατικά, γιατί - εξάλλου - τόσες μέρες είχε να επικοινωνήσει με κάποιον! Όταν η κουβέντα άρχισε να κατηφορίζει προς το τέλος της, ο νέος κοίταξε προς το κορμί. Ξεκίνησε μια διαπραγμάτευση για την τιμή του κορμού του. Ήταν δηλαδή αρκετά ακριβό, είπε, και πώς θα μπορούσε να γίνει να το πάρει. Οι διαπραγματεύσεις κράτησαν κάποια ώρα. Ο κρεοπώλης δυσκολευόταν. Όσο κι αν ήθελε να ξεμπερδεύει με την προώθηση αυτού του κορμιού – γιατί δε θα μπορούσε να αναλάβει κάποιο άλλο εν τω μεταξύ – καταλάβαινε ότι δεν έπαιρνε το αντίτιμο της αξίας του, αν υπέκυπτε στις διαπραγματεύσεις του νέου.
- Όχι.
- Καλώς. Βάλτε μου τουλάχιστον αυτά τα μικρά κομμάτια που έχετε πετάξει στην άκρη.
Γύρισε το κεφάλι του και είδε τα απομεινάρια των χεριών που είχε αφήσει ο πρώτος πελάτης.
- Μα, τι θα τα κάνετε τα δάχτυλα;
Ο πελάτης μειδίασε. Έβγαλε το χαρτονόμισμα και το ακούμπησε στο στέρνο του σώματος.
Εκείνη τη στιγμή ένα δεύτερο χαρτονόμισμα εμφανίστηκε δίπλα στο πρώτο. Μαγαζάτορας και πελάτης σήκωσαν τα μάτια. Μπροστά τους ήταν η αδύνατη φιγούρα που λίγες μέρες νωρίτερα είχε αγοράσει τα πόδια του κορμιού.
Ο κρεοπώλης δε μίλησε. Οι δύο πελάτες κοιτάχτηκαν. Ο καθένας έβγαλε άλλο ένα χαρτονόμισμα. Τα ακούμπησαν πάνω στο στέρνο του κορμιού. Κι άλλο. Κι άλλο. Ο κρεοπώλης δε μιλούσε. Κι άλλο. Κι άλλο. Σιωπή.
Κάθε πελάτης έκατσε σε μία καρέκλα και μείναν εκεί σιωπηλοί μέχρι να σουρουπώσει. Κοιτάζονταν στα μάτια. Τα κομμένα χέρια του κορμιού, με δέκα μεγάλα δάχτυλα, είχαν μείνει σταυρωμένα στο στέρνο του. Κάποιοι που περνούσαν έξω από το μαγαζί έβαλαν το κεφάλι μέσα και χάζεψαν αδιάκριτα το θεατρικό σκηνικό. Και οι τρεις φιγούρες του μαγαζιού, αλλά και το κορμί βέβαια, έμεναν ακίνητοι. Πέρασαν τρεις ώρες.
- Πάρτε τα χρήματά σας πίσω, είπε ο κρεοπώλης και ένευσε στην αδύνατη φιγούρα μόλις σουρούπωσε. Πάρτε τα, σας παρακαλώ. Κι εσείς, απευθύνθηκε στο νέο, αφήστε όσα είχατε αφήσει αρχικά. Δεν κοστίζουν παραπάνω.
Του έδωσε τα δυο χέρια, χωρίς συσκευασία και τους έσπρωξε απαλά προς την έξοδο του μαγαζιού.
- Κλείνουμε για απόψε.

Την επομένη αυτός περίμενε απ’ έξω. Ήταν στρογγυλοπρόσωπος, μελαχρινός, με τεράστια μάτια και μεγάλες βλεφαρίδες. Στα χέρια κρατούσε ένα μπουκέτο χρωματιστά λουλούδια. Είχε φτάσει πολύ πρωί. Περίμενε τον κρεοπώλη να ανοίξει το μαγαζί. Καλημερίστηκαν ήρεμα και μπήκαν μαζί μέσα. Η εικόνα του διαμελισμένου σώματος νωρίς το πρωί δεν ήταν ό, τι καλύτερο. Ο κρεοπώλης αισθάνθηκε μια αναγούλα. Αυτός όμως δε φαίνεται να μοιραζόταν την ίδια αίσθηση. Πλησίασε κοντά στο σώμα και έκατσε δίπλα του. Το κοίταξε για πολύ ώρα. Το βλέμμα του στάθηκε επίμονα στα μέλη που έλειπαν, σα να τα σχημάτιζε με τη φαντασία του, πώς θα ήταν. Μετά άρχισε να χαϊδεύει τα μαλλιά του κεφαλιού. Το βλέμμα του ήταν απλανές και το χέρι του ανεβοκατέβαινε με απαλές κινήσεις. Τα δάχτυλά του μπήκαν μέσα στο πυκνό μαλλί και το ανακάτεψαν. Από τα μισάνοιχτα χείλη του κορμιού βγήκε ένας ανεπαίσθητος αναστεναγμός. Αυτός και ο κρεοπώλης κοιτάχτηκαν.
- Ανοίξτε το, είπε.
Με το νυστέρι έκανε δύο σχεδόν κάθετες τομές στα μηνίγγια. Χάραξε ένα γύρο το κεφάλι για να τις ενώσει. Με το θραύστη πίεσε το κρανίο. Άνοιξε σα καρύδι πετώντας γύρω κομματάκια από κόκαλα. Προσεχτικά έβαλε τα χέρια του μέσα και έβγαλε τον εγκέφαλο. Ζεστό και υγρό, να σπαρταράει. Χαμογέλασαν και οι δύο για την επιτυχία. Ήταν ανέγγιχτος και με πολύ αίμα. Έβγαλε ένα δοχείο με ένα ζελεδιασμένο υγρό. Τον ακούμπησε αργά – αργά μέσα του, έκλεισε το δοχείο και το παρέδωσε σε αυτόν, που το έβαλε ανάμεσα στα δυο του χέρια.
- Θα περάσω να σας πληρώσω αργότερα, είπε και βγήκε από το μαγαζί.
Μόλις ο κρεοπώλης γύρισε την πλάτη του άκουσε από πίσω ένα λαχάνιασμα. Γύρισε ελαφριά το κεφάλι πάνω από τον ώμο του και μία σκιά εμφανίστηκε στην άκρη του οπτικού του πεδίου. Ένα παράξενο συναίσθημα τον κατέκλυσε. Έκλεισε τα μάτια του και ένιωσε τη σκοτεινή παρουσία. Κάποια δευτερόλεπτα. Γύρισε έπειτα και τον κοίταξε.
Ακτινοβολούσε ένα μελαψό χρώμα σαν αύρα γύρω του. Είχε μακριά και πανέμορφα χέρια. Κοιτούσε επίμονα. Ο μαγαζάτορας γύρισε προς τον πάγκο του. Πήρε το πριονάκι που ήταν κρεμασμένο στον τοίχο και κινήθηκε προς το κορμί. Η σκιά τον ακολούθησε και στάθηκε δίπλα του. Η τομή ήταν εύκολη και ακριβείας. Σχεδόν στο κέντρο του στέρνου. Ένωσε τις χούφτες του και έβγαλε την καρδιά. Η κλωστή από το αίμα που έτρεχε σχημάτισε τη διαδρομή προς τη ζυγαριά. Την ακούμπησε πάνω στο παγωμένο μέταλλο και ο δείκτης γύρισε απότομα και καρφώθηκε στο 65.
- Ολόκληρο το κορμί όταν μου το παρέδωσαν ήταν 70 κιλά, είπε ανασηκώνοντας τα φρύδια ο κρεοπώλης.
- Δεν πειράζει…
Η σκιά έτεινε ένα πάκο χαρτονομίσματα στο μαγαζάτορα. Μετά έπιασε την καρδιά και την ακούμπησε στον πάγκο με γρήγορες κινήσεις. Έκανε στην άκρη όσα υπολείμματα του σώματος είχαν μείνει, εμφάνισε ένα μετρίου μεγέθους σφυρί από έναν χαρτοφύλακα που είχε δίπλα στα πόδια του και βγάζοντας έναν λυγμό κοπάνησε την καρδιά με όλη τη δύναμη των τεράστιων χεριών του. Η καρδιά χτυπήθηκε στο κέντρο της και άφησε μια λιμνούλα αίματος γύρω της. Έπιασε καλύτερα το σφυρί και άρχισε να το ανεβοκατεβάζει μανιωδώς πάνω στο άψυχο κρέας. Το πρόσωπό του γέμισε σταγονίδια αίματος. Ο κρεοπώλης στεκόταν ανέκφραστος μπροστά στο θέαμα. Στην πόρτα είχε δημιουργηθεί μια ουρά τριών – τεσσάρων ατόμων. Κοιτάχτηκαν μεταξύ τους, αρχικά σοκαρισμένοι από τη βιαιότητα των κινήσεων. Κάποιος έπειτα, δειλά στην αρχή, πλησίασε τον πάγκο και περνώντας προσεκτικά το χέρι του δίπλα από την παράσταση που εκτυλισσόταν, άρπαξε ένα από τα σκόρπια κομμάτια του κορμού που είχαν απομείνει. Έφυγε τρέχοντας για να τον ακολουθήσουν και οι υπόλοιποι. Το πλιάτσικο άφησε τον κρεοπώλη αδιάφορο.
Η σκηνή κράτησε μέχρι το βράδυ. Η σκιά συνέχιζε εξαντλημένη μετά από ώρες και φωνάζοντας σε κάθε χτύπημα που πετύχαινε. Στον πάγκο δεν είχε μείνει τίποτα πια. Το σφυρί χτυπούσε το ξύλο. Όλη η καρδιά είχε εξαφανιστεί σε απειροελάχιστα κομματάκια κρέατος, που είχαν εκσφενδονιστεί στους τοίχους του μαγαζιού και πάνω στη μωβ λάμπα του ταβανιού, πάνω στις ψόφιες μύγες. Το πλιάτσικο είχε εξαφανίσει κάθε ίχνος από το κορμί. Ο κρεοπώλης στεκόταν στο πλάι της σκιάς. Μια στιγμή κούνησε τα βλέφαρά του κι έπειτα στράφηκε προς τον καθρέφτη που βρισκόταν δίπλα του. Άνοιξε την αιματοβαμμένη ρόμπα του. Από μέσα ήταν γυμνός. Από το κρανίο, τα μπράτσα, τους καρπούς, τα πόδια και το στέρνο του είχαν εμφανιστεί οι πρώτοι λεκέδες αίματος. Μόλις τα κοίταξε στο είδωλό του οι πληγές άνοιξαν, το δέρμα του τραβήχτηκε, τα μέλη αποκολλήθηκαν και ο σωρός τους κατεδαφίστηκε στο πάτωμα.

(Κέρκυρα – Αθήνα,
7/2010)

9 string sessions

2010-07-13T12:41:00.000+03:00

Μέσα σε ένα σκοτάδι με κόκκινη απόχρωση και σαββατόβραδα καπνού. Όλο το βράδυ παλόταν μία χορδή. Στεκόταν στη μέση του δωματίου, κόκκινη από τον ερεθισμό και τον πόνο και παλόταν με τέτοια ένταση, που η εικόνα της αναπαραγόταν και για μια στιγμή πίστεψα ότι δεν ήταν μία, αλλά εννιά…Κίτρινοι και πράσινοι κινέζικοι δράκοι ξεπήδησαν γύρω μου, λικνιζόμενοι στους βασανιστικούς ρυθμούς της. Κάπου δίπλα άκουσα να σέρνεται μια αλυσίδα, αργά, αργά έκανε το γύρω του δωματίου και ήρθε πίσω μου. Τυλίχτηκε γύρω από το λαιμό μου και ο ήχος της χορδής μπερδεύτηκε με το γρατζούνισμα ενός βινυλίου. Όσο η ανάσα μου κοβόταν στο μυαλό μου ήρθε η Λούλα. Έπεσα κάτω αναπνέοντας τον ελάχιστο αέρα. Τα πάντα γύρω άρχισαν να στριφογυρνούν και κόκκινος καπνός με πήρε στη δίνη του. Είδα να ορθώνονται μπροστά μου όλες οι εικόνες από τις γιορτές του αύριο και ήπια στην υγειά όλων όσων δε θα προλάβω. Το ποτό δε μπορούσε να κατεβεί. Το παγωμένο σίδερο είχε γίνει ένα με το δέρμα στο λαιμό μου και ένας πίδακας αλκοόλ εκτοξεύτηκε και με περιέλουσε με αφρισμένο υγρό. Τα τύμπανά μου άρχισαν να πάλονται με δύναμη, οι ήχοι παραμορφώθηκαν και έφτασα να προλάβω μόνο μια τελευταία κραυγή απόγνωσης. Η χορδή γύρισε προς τον ουρανό και ουρλιάζοντας αυτοπυρπολήθηκε. Έχασα τις αισθήσεις μου.

Ώσπου ένιωσα. Ισχυρό – ασθενές – ασθενές – ασθενές / Ισχυρό – ασθενές – ασθενές – ασθενές / Ισχυρό – ασθενές – ασθενές – ασθενές. Κι ο πόνος αντίστροφα. ΚΙΘΑΡΑ με Κάρφωνε η / ΠΛΑΤΗ με Δύναμη στην / ΜΑΤΩΣΑ τόσο Γρήγορα εγώ.

Γύρισα με δυσκολία να κοιτάξω πίσω από τον ώμο μου. Τα μάτια μου τρέχαν αίμα. Η φλεγόμενη χορδή ήταν πίσω μου και με κάρφωνε με μανία ανεβοκατεβάζοντας δυνατά την κιθάρα στην πλάτη μου. Οι άκρες απ’ τις χορδές της τινάζονταν σαν ελατήρια και στα τελειώματά τους είχαν μικρά κομμάτια ωμό κρέας. Γύρω μου μεγάλωνε μια λίμνη αίμα. Άκουγα υπόκωφες κραυγές. Ένιωσα μια δυνατή κλωτσιά και ενώ πεταγόμουν έξω από το πορφυρό δωμάτιο, άκουσα πίσω μου τη χορδή να φωνάζει: «Σου το είπα, θα σας πεθάνωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωω………………..»

(6/2010-Vassilikos Vintage)

ΓΙΑ ΑΤΕΛΕΙΩΤΕΣ ΜΕΡΕΣ ΧΑΡΑΣ

2010-07-12T20:41:00.001+03:00

Υπόγεια. Οι ήχοι ακούγονται υπόκωφοι, σα να περνάνε μέσα από το έδαφος και να φτάνουν σε μένα. Τους νιώθω περισσότερο, παρά τους ακούω. Σα χτύπους καρδιάς. Έρχονται από ψηλά και όσοι δεν απορροφώνται ρίχνονται κάτω, σα σκουπίδια.
Σκοτεινά. Για πολύ – ούτε ξέρω για πόσο πολύ. Όμως τόσο σκοτεινά, που ξεχωρίζω μόνο σα σκιά το χώρο γύρω μου. Και τα μάτια μου προσπαθούν να δουν όλον αυτόν τον καιρό. Οι κόρες έχουν διασταλεί και είναι πάντα έτσι. Αισθάνομαι ότι οι κόρες είναι τόσο μεγάλες που διογκώνουν τις κόγχες των ματιών για να χωρέσουν. Και εγώ κυκλοφορώ τόσο καιρό με δυο μάτια που έχουν ξεχειλώσει και σέρνονται στο έδαφος, προσπαθώντας να ζήσω εκεί.
Υγρά. Αν υπήρχε καθρέφτης θα έβλεπα τον εαυτό μου με πράσινη γλίτσα στο σαπισμένο μου δέρμα. Όταν ξεκαρδίζομαι στα γέλια – συμβαίνει συχνά εδώ που κάθομαι μόνος – από το στόμα μου αναδύεται μια μυρωδιά υγρασίας με τη βρώμα που βγαίνει από το άδειο μου στομάχι. Όταν διψάω γλείφω τους χωμάτινους τοίχους. Από πολλά σημεία τους αναβλύζει μια λεπτή κλωστή νερό και η γλώσσα μου προσπαθεί να την καταπιεί, μέσα απ’ τη λάσπη που δημιουργείται.
Μέχρι που εμφανίζεται ένα παράθυρο! Στο χωμάτινο υπόγειο κάποια στιγμή εμφανίστηκε ένα παράθυρο! Γυάλινο, πάνω στο τζάμι γεμάτο υδρατμούς, με φως του ήλιου να μπαίνει μέσα. Πλησίασα και έκατσα δίπλα του. Δε φαίνεται τίποτα απ’ έξω. Μόνο εκτυφλωτικό φως. Δεν έχει τρόπο να ανοιχτεί. Δεν έχω δύναμη να το σπάσω. Έχω μόνο χρόνο να κάθομαι μπροστά του να κοιτάζω το φως. Ημίτυφλος, βέβαια, μετά από τόσο – πόσο; – στο σκοτάδι.
Έτσι είναι λοιπόν πια. Ημίτυφλος και με τη φορά του φωτός επιθετικά προς το μέρος μου, ώστε να μη μπορώ να δω κάτι απ’ έξω. Κάθομαι μπροστά στο παράθυρο και οι παλάμες μου αγγίζουν το τζάμι που είναι πάντα γεμάτο υδρατμούς. Από εδώ καταπίνω καθαρότερο νερό τώρα. Γλείφω το τζάμι και συνεχίζω να χτυπάω το κεφάλι μου πάνω του. Κάποια στιγμή θα σπάσει. Και θα βγω στο φως. Και μέχρι τότε θα περνάω ατελείωτες μέρες χαράς, προσπαθώντας να σπάσω το τζάμι ή κάποιος να με ακούσει χτυπώντας το ή, τελικά, πίνοντας καθαρότερο νερό και περνώντας τον ατελείωτο χρόνο μου κάνοντας κάτι.

(4/2010)

Who’s gonna tell Juliet?

2010-07-12T20:39:00.000+03:00

Έχεις βρεθεί, προφανώς, κάποτε στον πέμπτο όροφο μιας πολυκατοικίας που να είναι χτισμένη στην πλαγιά ενός υψώματος. Ή αλλιώς, έχεις σίγουρα βρεθεί στον δέκατο πέμπτο όροφο κάποιας άλλης πολυκατοικίας, σε μια πόλη που όλα τα υπόλοιπα κτίρια είναι στα πόδια σου. Είτε στη μία, είτε στην άλλη περίπτωση, απέναντί σου έχεις άλλες πολυκατοικίες, τις οποίες μπορείς να παρακολουθείς από ψηλά – τη νύχτα. Η ώρα είναι περίπου έντεκα και οι περισσότερες οικογένειες ή ζευγάρια έχουν γυρίσει από μια τυχαία βόλτα στα στενά, που φυλάνε μικρά μπαράκια με χαμηλό φωτισμό και μεγάλες ποσότητες αλκοόλ και καπνού. Ακόμα χειρότερα, οι περισσότερες οικογένειες ή ζευγάρια έχουν επιστρέψει από μία προγραμματισμένη βόλτα στα ίδια στενά, που νωχελικά αποφάσισαν κάποια στιγμή της μέρας, στην προσπάθειά τους να κλέψουν λίγες εικόνες από μια ζωή που εκτυλίσσεται πάντα έξω απ’ το σπίτι τους. Μπορείς να δεις φωτισμένα τα εσωτερικά των σπιτιών σε διάφορες αποχρώσεις. Κάποιοι έχουν κόκκινες κουρτίνες, που το χρώμα τους αντανακλάται σε όλο το δωμάτιο. Άλλοι έχουν οικονομικές λάμπες να φωτίζουν πάνω σε άσπρους τοίχους, θυμίζοντας την παγωμάρα του νοσοκομείου και φέρνοντας την οσμή του κρεοπωλείου. Οι περισσότεροι, βέβαια, έχουν το κίτρινο φως που με φωτίζει από παιδί στο δωμάτιό μου. Πλησιάζεις την άκρη του μπαλκονιού σου, έτοιμη σχεδόν να πέσεις, ακουμπάς τα χέρια σου πάνω στα κάγκελα και ξαπλώνεις το πηγούνι σου πάνω τους, σε μια προσπάθεια να προσεγγίσεις λίγο το ύψος των απέναντι κτιρίων. Κοιτάς – πάντα μειδιώντας με αυταρέσκεια – κάθε φωτισμένο κουτάκι απέναντί σου, με μονάχα ελάχιστο, πολύ βαθειά κρυμμένο το αίσθημα της ντροπής και τη συνείδηση της αδιακρισίας – είσαι αρκετά ψηλά και κανείς δε μπορεί να δει αυτό που κάνεις. Βλέπεις πολλά. Τις γυναίκες του Μίσσιου να κάθονται σε μπαλκόνια με κοντές νυχτικιές και μισανοιγμένες ρόμπες. Άντρες που κρύβουν μικρά προγούλια κάτω από διακριτικά κουρεμένα μουσάκια, να κρατούν το τηλεκοντρόλ μπροστά από τις συσκευές της κουζίνας. Απογοητευμένες πιτσιρίκες να κοιτούν κάτω από το μπαλκόνι μασώντας την άκρη των μαλλιών τους. Πιτσιρικάδες να κατεβάζουν με ανυπομονησία τσόντες από το ίντερνετ. Κοριτσάκια με μακριές κατάμαυρες κοτσίδες να φωνάζουν από το κρεβάτι τη μαμά τους να τα πάει τουαλέτα. Και αγοράκια, κρυμμένα κάτω από το σεντόνι, να προσπαθούν να τραγουδήσουν χαμηλόφωνα, με σχεδόν γυναικεία φωνή. Στο δωμάτιό τους είναι σκοτεινά… ακόμα. Χώνεις το κεφάλι ανάμεσα στα χέρια σου και μετά ξανασηκώνεις το βάρος των ματιών σου και κοιτάς μακριά, την υπόλοιπη πόλη που φωτίζει. Έχεις αυτήν την αίσθηση, των μακρινών πρωινών σου – «θα έρθει το άλογο να με πάρει»... Ηγέτες, μεσσίες, επαναστάτες και τραγουδιάρηδες παρελαύνουν από το μυαλό σου. Και τους ψάχνεις εναγώνια επισκοπώντας αυτήν την πόλη. Πού θα μπορούσαν να είναι; Αν όχι εδώ; Αν όχι εκεί μέσα; Αν όχι – έστω – μέσα σου, με τις υπερφυσικές τους ικανότητες; Ξανακοιτάς προς τα χρωματιστά κουτάκια, με ανησυχία αλλά και με ξαπλωμένο μέσα στα σωθικά σου, ανάσκελα, να σε κοιτάζει, ένα πλατύ χαμόγελο αυταρέσκειας. Εσύ…δεν είσαι εκεί! Το βλέμμα σου επιμένει σε ένα σημείο. Χωρίς σκοπό, ούτε λόγο. Μένει απλά σε ένα σημείο. Όμως ξαφνικά τα μάτια σου ανοίγουν διάπλατα και το αίμα φεύγει από το πρόσωπό σου. Το δέρμα σου τραβιέται και τα χείλη σου μισανοίγουν. Τα κουτάκια έρχονται απειλητικά προς το μέρος σου. Μεγαλώνουν και κατευθύνονται κατά πάνω σου. Κάνεις ένα βήμα πίσω. Η γυναίκα και ο μεσήλικας και η κοπέλα και το κορίτσι και ο πιτσιρικάς και το αγόρι έρχονται στα μέτρα σου. Φτάνουν σε απόσταση αναπνοής μπροστά σου. Έχεις γύρει τον κορμό σου προς τα πίσω και κοιτάς έκπληκτα και ενοχλημένα το είδωλό σου μέσα από τα τζάμια του σπιτιού τους. Κοιτάς το είδωλό σου μέσα στον καθρέφτη τους. Και ξαφνικά παύεις να βλέπεις της φιγούρες τους απέναντί σου. Τις διακρίνεις πια πίσω σου να εναλλάσσονται σε στιγμές που πέρασες και φυλάς στη μνήμη σου. Η μάνα σου, ο πατέρας σου, ο αδερφός σου, η αδερφή σου, εσύ και ξανά εσύ και ξανά εσύ, εσύ η μάνα, εσύ ο πατέρας, εσύ ο αδερφός, εσύ η αδερφή, εσύ το μωρό, εσύ το αγόρι με τη γυναικεία φωνή, εσύ. Οι δικοί σου είναι εσύ και οι απέναντι. Και ουρλιάζεις. Το πλατύ χαμόγελο που ξάπλωνε μέσα σου, αυτάρεσκο και σε κοίταζε, είναι πίσω σου, στα χέρια της κούκλας του μικρού κοριτσιού. Και σου φωνάζει. Δεν ακούς αλλά σου φωνάζει. Σου φωνάζει. Οι κόγχες δε χωράνε τα μάτια σου. Σου φωνάζει και κοιτάς επίμονα τα χείλη του: “Who’s gonna tell Juliet?”

(9/2009-μία ανάγνωση του ομώνυμου δίσκου των Raining Pleasure)

The Last Attempt Of a non-Quitter

2010-07-12T17:42:00.000+03:00

Βρίσκομαι στο στόμιο ενός μπουκαλιού με ένα βαθύ κόκκινο χρώμα στο ποτό του. Θέλω να βουτήξω μέσα και η λαχτάρα μου μεγαλώνει από στιγμή σε στιγμή. Το ποτό από μέσα αναδίδει απίστευτες μεθυστικές μυρωδιές και φαντασιώνομαι μια βουτιά στο βυθό τού δελέατος.
Γυρίζω το κεφάλι και κοιτάζω πίσω από τον ώμο μου. Το μυαλό μου είναι κιόλας ζαλισμένο από τις αναθυμιάσεις, που φτάνουν στην κορυφή του μπουκαλιού που στέκομαι. Είναι άραγε η αίσθηση αυτή που νιώθω σωστή; Μήπως τα μόρια αλκοόλ έχουν στήσει χορό μέσα μου και δεν αντιλαμβάνομαι τη σωστή διάσταση των πραγμάτων; Κατακόρυφα πίσω από την πλάτη μου όλα γκρεμίζονται. Κοφτερό γυαλί και στο βάθος κάτω η επιφάνεια του τραπεζιού. Ο σάλτος από δω θα’ναι θανατηφόρος. Λίγο πιο πέρα, σε διαστάσεις μεγάλες, ενός κανονικού ανθρώπου, κάθεται ένας νεαρός. Δεμένο σώμα, προσεγμένο ντύσιμο, χαμόγελο αυτοπεποίθησης και λάγνο βλέμμα. Παίζει το μυαλό μου βλέποντάς τον. Ο συλλογισμός μου διακόπτεται, χάνω τη συνέχεια της σκέψης μου. Εισβολέας στις πρωτοβουλίες μου;
Κάθομαι στο στόμιο του μπουκαλιού. Το ένα πόδι από μέσα, το άλλο απέξω. Σκύβω το κεφάλι προς τα μπρος, ακουμπώντας τα χέρια μου ανάμεσα στα πόδια μου. Η οπτική του ενός ματιού είναι το κρασί και του άλλου ο γκρεμός από γυαλί. Οι μυρωδιές από το γλυκό ποτό συνεχίζουν να μου γαργαλάνε τη σκέψη και οι εικόνες του νεαρού, που κατεβάζει αργά και απολαυστικά το κρασί του, συνεχίζουν να μου ανατρέπουν το μυαλό. Ξέρω ότι η κίνηση προς τη μία ή την άλλη κατεύθυνση θα είναι καθοριστικής σημασίας. Κι όχι τόσο γιατί δε θα μπορώ να κάνω πισωγύρισμα, αλλά γιατί δε θα θέλω! Ξέρω ότι η αγκαλιά του κρασιού μπορεί να με διαφθείρει, όσο και αυτή του νεαρού. Ξέρω ότι η επιλογή του ενός δρόμου ή του άλλου διαμορφώνει αντίστοιχες επιθυμίες. Ξέρω…ξέρω…ξέρω… Σκατά!
Στοπ! Διακοπή!
Ανοίγω το κεφάλι μου στα δύο. Υπάρχει ένας μικρός διακόπτης κάπου στην κορυφή του κρανίου. Κλακ, λίγο προσεκτικά μη χαθεί κάτι από το περιεχόμενο… Ψηλαφίζω για να βεβαιωθώ ότι όλα βρίσκονται στη θέση τους και τα δάχτυλά μου αρχίζουν να βάφονται με αίμα. Χαμογελάω, γιατί είμαι ζωντανή ακόμα. Όλα μοιάζουν όπως κάθε γνώριμη φορά ελέγχου. Όλα, και η βλάβη που έχει εντοπιστεί ως μόνιμη. Αλήθεια, εκεί αισθάνομαι μεγαλύτερη θερμοκρασία. Συναισθηματική ένταση προδίδει. Η διάθεση της ψυχής μου πέφτει, όταν καταλαβαίνω, για μια ακόμη φορά, ότι το συναίσθημά μου είναι αυτό που μου κάνει το μεγαλύτερο κακό. Το βάρος του είναι ό,τι προκαλεί τη δυσλειτουργία του συστήματος.
Λοιπόν, εντάξει. Κλείνω το κεφάλι μου με προσοχή. Σηκώνομαι πάνω και ισορροπώ στην κόψη του γυαλιού. Κοιτάζω για τελευταία φορά τον ολιγόλεπτο έρωτά μου, γυρίζω πλάτη και βουτάω στο μπουκάλι. Όσο πέφτω ακούγονται από γύρω μου επευφημίες. Η ταχύτητά μου αυξάνεται όλο και περισσότερο και κλείνω τα μάτια για την πρόσκρουση. Αισθάνομαι τη δροσιά του υγρού να φτάνει στο πρόσωπό μου και ξαφνικά με κατακλύζει. Σκίζω το υγρό και συνεχίζω προς τον πάτο του μπουκαλιού, φαίνεται όμως τελικά να μην υπάρχει. Όσο κόβω σταδιακά ταχύτητα, αρχίζουν να σχηματίζονται γύρω μου φάτσες, αρκετές γνωστές από όνειρά μου.
Τα όνειρά μου; Πώς μπορεί να διέρρευσε αυτό;
Αφήνομαι. Πλήρως. Εδώ τώρα αισθάνομαι ασφάλεια, αλλά και μια κούραση. Τα χέρια μου είναι βαριά και τα μάτια μου κλείνουν στον απόηχο μιας μέρας αποφάσεων. Κόκκινο, υγρό, μεθυστικό περιβάλλον, γεμάτο ονειρικές φιγούρες και ιδέες, χωρίς αρχή και τέλος, χωρίς βυθό, με κόστος την απομόνωση στο μπουκάλι. Στενοχωρήθηκα τη στιγμή που σκέφτηκα αυτό το τελευταίο. Ήταν η ίδια στιγμή που ο νεαρός έρωτάς μου άπλωνε ένα χαρτονόμισμα πάνω στο τραπέζι, έπαιρνε το μπουκάλι μαζί του και εγκατέλειπε το μαγαζί.

(12/2006-Συνοδός ακρόασης του ομώνυμου κομματιού των The Vicious Sloth Parade)